หลักในการร่างสัญญาทางธุรกิจเบื้องต้น โดย PSP International Law Firm

สัญญาทางธุรกิจคือรากฐานทางกฎหมายของทุกความสัมพันธ์เชิงพาณิชย์ ภายใต้กฎหมายไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ป.พ.พ.) สัญญาที่สมบูรณ์ต้องประกอบด้วยคำเสนอ การสนองรับ และสิ่งตอบแทน อย่างไรก็ตาม สัญญาที่มีผลผูกพันทางกฎหมายและสัญญาที่ ร่างอย่างดี เป็นคนละเรื่องกัน ด้านล่างนี้คือหัวข้อหลักที่สัญญาทางธุรกิจทุกฉบับในประเทศไทยต้องมี

 1. คู่สัญญา 

          ระบุข้อมูลของคู่สัญญาทุกฝ่ายอย่างชัดเจน ได้แก่ ชื่อตามกฎหมาย เลขทะเบียนนิติบุคคล ที่อยู่จดทะเบียน และชื่อ-อำนาจของผู้ลงนาม สำหรับบริษัทจำกัดของไทย ควรตรวจสอบว่าผู้ลงนามมีอำนาจตามหนังสือรับรองบริษัทก่อนลงนามทุกครั้ง สัญญาที่ลงนามโดยบุคคลที่ไม่มีอำนาจอาจเป็นโมฆะหรือโมฆียะได้

ฐานทางกฎหมาย: ป.พ.พ. มาตรา 149–181 (นิติกรรม)

2. บทนิยาม

          กำหนดความหมายของคำสำคัญที่ใช้ตลอดสัญญาเพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือ คำเช่น "ผลงาน" "ข้อมูลที่เป็นความลับ" "วันทำการ" "เหตุสุดวิสัย" และ "ทรัพย์สินทางปัญญา" ควรได้รับการนิยามอย่างแม่นยำ คำที่ไม่ได้กำหนดความหมายเป็นสาเหตุหลักของข้อพิพาทในศาลไทย

3. วัตถุประสงค์และขอบเขตงาน

          อธิบายอย่างละเอียดว่าแต่ละฝ่ายมีพันธกรณีอะไรบ้าง คำอธิบายที่คลุมเครือ เช่น "ให้บริการที่ปรึกษา" ไม่เพียงพอ ควรระบุ: ผลงานที่ต้องส่งมอบ กำหนดเวลา มาตรฐานคุณภาพ สถานที่ปฏิบัติงาน และเงื่อนไขที่เกี่ยวข้อง

4. ค่าตอบแทนและเงื่อนไขการชำระเงิน

          ระบุมูลค่าสัญญารวม สกุลเงิน กำหนดการชำระเงิน วิธีการชำระ การปฏิบัติกับ VAT และดอกเบี้ยปรับสำหรับการชำระล่าช้า ในประเทศไทย หากสัญญาไม่ได้กำหนดเรื่องดอกเบี้ย อัตราตามกฎหมายจะใช้บังคับ ควรรวมถึงข้อกำหนดเกี่ยวกับการหักภาษี ณ ที่จ่าย (โดยทั่วไป 3% สำหรับสัญญาบริการ) ด้วย

ฐานทางกฎหมาย: ประมวลรัษฎากร (ภาษีหัก ณ ที่จ่าย)

5. ระยะเวลาสัญญา

          ระบุวันเริ่มต้น วันสิ้นสุดหรือระยะเวลา และเงื่อนไขการต่ออายุอัตโนมัติ หากมีการต่ออายุอัตโนมัติ ควรกำหนดระยะเวลาการแจ้งล่วงหน้าสำหรับการไม่ต่ออายุ (โดยทั่วไป 30–90 วันก่อนสิ้นสุด)

6. ทรัพย์สินทางปัญญา

          ระบุอย่างชัดเจนว่าใครเป็นเจ้าของทรัพย์สินทางปัญญาที่สร้างขึ้นภายใต้สัญญา ภายใต้กฎหมาย IP ไทย ลิขสิทธิ์ตกเป็นของผู้สร้างสรรค์โดยอัตโนมัติ หากฝ่ายผู้ว่าจ้างต้องการเป็นเจ้าของผลงาน จำเป็นต้องมีการโอนสิทธิ์เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างชัดเจน

ฐานทางกฎหมาย: พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537; พ.ร.บ. สิทธิบัตร พ.ศ. 2522; พ.ร.บ. เครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534

7. การรักษาความลับ

          กำหนดสิ่งที่ถือเป็นข้อมูลที่เป็นความลับ พันธกรณีของฝ่ายที่รับข้อมูล การเปิดเผยที่อนุญาต ระยะเวลาของพันธกรณี (โดยทั่วไปคงอยู่หลังสัญญาสิ้นสุด 2–5 ปี) และการเยียวยาสำหรับการละเมิด

8. การรับรองและการรับประกัน

          แต่ละฝ่ายให้คำรับรองเกี่ยวกับตนเองและการปฏิบัติงาน เช่น อำนาจตามกฎหมายในการเข้าทำสัญญา ความเป็นเจ้าของ IP ที่ได้รับอนุญาต และการปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง การละเมิดการรับประกันทำให้ฝ่ายที่ได้รับความเสียหายมีสิทธิ์เรียกร้องค่าเสียหาย

9. ความรับผิดและการจำกัดความรับผิด

          กำหนดขอบเขตความรับผิดทางการเงินของแต่ละฝ่ายในกรณีผิดสัญญา รวมถึงเพดานความรับผิดสูงสุด การยกเว้นความเสียหายทางอ้อม และเกณฑ์ขั้นต่ำในการฟ้องร้อง

ฐานทางกฎหมาย: พ.ร.บ. ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540

10. เหตุสุดวิสัย

          กำหนดว่าเหตุการณ์ใดถือเป็นเหตุสุดวิสัย และผลทางกฎหมาย โดยทั่วไปจะระงับพันธกรณีระหว่างเกิดเหตุ ระบุข้อกำหนดการแจ้งเตือน ระยะเวลาสูงสุดก่อนที่ฝ่ายใดจะบอกเลิกได้ และการจัดสรรค่าใช้จ่ายในช่วงนั้น

ฐานทางกฎหมาย: ป.พ.พ. มาตรา 8; มาตรา 219 (ความเป็นไปไม่ได้ในการชำระหนี้)

11. การบอกเลิกสัญญา

          กำหนดเงื่อนไขการบอกเลิกสัญญา ทั้งการบอกเลิกตามอำเภอใจ (พร้อมระยะเวลาแจ้งล่วงหน้า) และการบอกเลิกเนื่องจากเหตุผิดสัญญา รวมถึงผลที่ตามมาหลังบอกเลิก เช่น ภาระการชำระเงินสำหรับงานที่เสร็จแล้ว และการคืนเอกสาร

ฐานทางกฎหมาย: ป.พ.พ. มาตรา 386–394 (การเลิกสัญญา)

12. การระงับข้อพิพาท

          กำหนดกระบวนการแบบขั้นบันได: การเจรจาด้วยความสุจริต → การไกล่เกลี่ย (ศูนย์ไกล่เกลี่ยไทยหรือ THAC) → อนุญาโตตุลาการหรือการดำเนินคดีในศาลไทย สำหรับสัญญาระหว่างประเทศ อนุญาโตตุลาการเป็นที่แนะนำอย่างยิ่ง

ฐานทางกฎหมาย: พ.ร.บ. อนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2545

13. กฎหมายที่ใช้บังคับและเขตอำนาจศาล

          ระบุว่ากฎหมายไทยใช้บังคับสัญญา และกำหนดศาลที่มีอำนาจ (เช่น ศาลแพ่ง กรุงเทพฯ) สำหรับสัญญาระหว่างประเทศ ข้อกำหนดนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง

14. ข้อตกลงทั้งหมดและการแก้ไข

          ยืนยันว่าสัญญาลายลักษณ์อักษรมีผลเหนือกว่าการเจรจาก่อนหน้าทั้งหมด การแก้ไขต้องทำเป็นลายลักษณ์อักษรและลงนามโดยทั้งสองฝ่าย

15. การลงนาม

          สำหรับบริษัทไทย สัญญาต้องลงนามโดยกรรมการที่มีอำนาจตามหนังสือรับรองบริษัท พร้อมประทับตราบริษัทหากจำเป็น สำหรับสัญญาที่เกี่ยวกับที่ดินหรือธุรกรรมมูลค่าสูง อาจต้องมีการรับรองหรือจดทะเบียนตามกฎหมาย

ข้อสงวนสิทธิ์ทางกฎหมาย: บทความนี้ให้ข้อมูลกฎหมายทั่วไปเท่านั้น ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย กฎหมายอาจมีการเปลี่ยนแปลง ควรปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติก่อนร่างหรือลงนามในสัญญาพาณิชย์ใดๆ เสมอ

PSP International Law Firm | www.pspinterlawfirm.com

โทร 081-116-5446